Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η ΒΙΑ ΩΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ

(γρφει Ναρχος)


σκησι βίας, τόσ σ τομικ σ κα σ συλλογικ πίπεδο, ποτελε τν πι γενναία κατάφασι το φαινομένου τς ζως. ργανισμός (μονάδα μάδα τόμων) πο σκε βία εναι κατ' ξοχήν -π βιολογικ ποψι- γις ργανισμός. βία μπορε ν σκται διακριτς βάσει κάποιου κώδικος δράσεως κα διακρίτως-τυφλά. διάκριτη βία εναι πι γν κα κατέργαστη μορφ βίας, χωρς ατ ν σημαίν τι εναι κα ξ ρισμο φελιμότερη. κτς π τν σωματικ βία, πάρχει κα ψυχολογική, ποία δύναται ν χ διάφορες κφάνσεις (συναισθηματική, θική, οκονομικ κ.λπ.), ὅπως καὶ ἡ διανοητική, γιὰ τὴν ὁποία ὅμως θὰ μιλήσουμε σὲ ἄλλο κεφάλαιο.

Τ σύμπαν δημιουργήθη δι βιαίων κοσμογονικν διαδικασιν· μοίως κα ζω στν πλανήτη. φυσικ πιλογ, δι τς πιβιώσεως κα πικρατήσεως τν πι προσαρμοστικν ζωϊκν εδν, εναι νας μείλικτος βιολογικς μηχανισμς πο δράζεται κυρίως στν βία, ετε ατ ναι πρωτογενς ετε δευτερογενής (δλα δ μυντική).

Τ ρρεν, δίως στν νθρωπο κα τ λοιπ πρωτεύοντα, εναι γενετικς προγραμματισμένο κα φυσιολογικς κατεσκευασμένο γι ν σκ βία. Πλημμυρισμένο μ τν ρμόνη τς πιθετικότητος (τεστοστερόνη) κα μ να μυϊκ σύστημα σύγκριτα δυνατότερο π ατ το θήλεος, εναι πιφορτισμένο π τν φύσι ν ρχ βιαίως π το δυνάμου φύλου, λλ κα ν νταγωνίζεται τ μόφυλα τομα γι τν νομ τς ξουσίας κα τν πόκτησι λικν πόρων. ποιος νδρας νστερνίζεται ερηνιστικς πόψεις, πορρίπτοντας οτως τν χρσι βίας, ντιστρατεύεται τν δια του τν φύσι καί, ς κ τούτου, δύναται ελόγως ν χαρακτηρισθ νώμαλος κα λαττωματικός.

σκησι βίας αξάνει τν ζωτικότητα κα μαχητικότητα το θύτου (τόμου μάδος τόμων), μ τν προϋπόθεσι, μως, τι δν συνοδεύεται π νοχές. να τομο/μάδα/θνος/φυλή (πως κα κάθε ζωϊκ εδος άτσα) δικαιοται ν προσπαθ ν πεκτείν τν ζωτικό του χρο ες βάρος τν νταγωνιστν του χωρς νδοιασμος ασθήματα οκτου, διότι δια ξέλιξι τν εδν συντελεται κυρίως μέσ ατς τς κατάπαυστης διαμάχης λων ναντίον λων.

Γι ν καταφέρ νας νθρωπος ν ναρμονισθ πλήρως μ τν νωτέρω φυσικ πραγματικότητα, εναι παραίτητο προηγουμένως ν χ παλλαγ π τ δεσμ τς θικς. Τ δυϊστικ ζεύγη καλό-κακό, δίκαιο-δικο, θικό-νήθικο, πως κα πασες ο θικς ξιολογήσεις κα τ θικ συστήματα, εναι συμβατικς πινοήσεις το νθρωπίνου γκεφάλου, ο ποες χρησίμευσαν φ' νς γι τν προαγωγ τς κοινωνικς ργανώσεως κα συμβιώσεως κα φ' τέρου γι τν χαληναγώγησι το παρξιακο στρές. ς ξηγήσουμε λίγο τ δεύτερο: μέσος νθρωπος, δυνατντας ν διανοηθ κα ποδεχθ τι ζωή του δν ξυπηρετε κανέναν νώτερο κοσμικ σκοπό, λλ ποτελε πλς να τυχαο, βιοχημικ φαινόμενο χωρς κάποιο βαθύτερο νόημα κα προκειμένου ν ποφύγ τίς -δύσκολα διαχειρίσιμες π ψυχολογικ ποψι- λογικς συνεπαγωγς μις τέτοιας παραδοχς, πιλέγει ν υοθετήσ ναν θικ κώδικα (π.χ. τ ξιακ σύστημα μις θρησκείας μις κοσμικς δεολογίας, πως νθρωπισμς οκολογία), γι ν νοηματοδοτήσ τν παρξί του. Μόνον νας γενετικς νώτερος νθρωπος χει τν δυνατότητα ν νστερνισθ τν μ λήθεια γι τ φαινόμενο τς ζως κα ν διαγάγ, μ ατν τν πίγνωσι, σορροπημένο βίο, ν ντιθέτως, λόγου χάριν, ο περισσότεροι θεοι (πο εναι ς π τ πλεστον ριστερίστικης/νθρωπιστικς ποκλίσεως) τείνουν σαφς ν γίνωνται παισιόδοξοι, μανιοκαταθλιπτικο κα ψυχολογικς σταθες/εάλωτοι. Πρέπει ν νήκ κάποιος στν φυσικ ριστοκρατία, γι ν μπορ ν ζ γις κα εθύμως χωρς κάποιο μεταφυσικό, ψυχολογικ στήριγμα κα χωρς πίστι σ κάποιο σύστημα θικς.

πιστρέφουμε στν περίπτωσι τς διακριτικς βίας: ατ σημαίνει τι κάποιος δικαιολογε συνειδητς τν χρσι βίας κα προβαίνει στν σκησί της γι συγκεκριμένους λόγους, ναντι συγκεκριμένων τόμων κα μ ρισμένη ντασι. Ατς κώδικας δράσεως ποικίλλει π νθρωπο σ νθρωπο κα χει μιγς συμβατικ ξία, φο δν στηρίζεται στν ναμφισβήτητο νόμο κάποιου περφυσικο ντος-αθεντίας πο τν θέσπισε, λλ ποτελε προϊν ποκειμενικς-προσωπικς προτιμήσεως συναρτωμένης πρς τς φυσικές-γενετικς προδιαθέσεις κάστου. ξετάζοντας τ ζήτημα π κραιφνς ξελικτικ σκοπιά, δυνάμεθα ν ποστηρίξουμε τι κάθε προσωπικς κώδικας δράσεως πο λειτουργε εεργετικ κα πρς φελος το φορέως του (δλα δ το κάστοτε τόμου πο τν σπάζεται κα τν φαρμόζει), κρίνεται πιτυχημένος κα ποτελεσματικός. παναλαμβάνουμε, φυσικά, τι καστος κώδικας ξιολογεται ξατομικευμένα κα χι καθολικς, καθότι λοι εναι συμβατικο κα πειδ κάθε νθρωπος χει διαφορετικ διοσυγκρασία, κοσμοαντίληψι κα νοοτροπία.

Κλείνοντας ατν τν συνοπτικ θέσι, ξίζει ν γίν ξεχωριστς λόγος γι τν θνικιστικ κα φυλετικ βία. Στς περιπτώσεις συλλογικς-μαδικς βίας, κώδικας δράσεως το γέτου τς γετικς μάδος πιβάλλεται στος κολούθους κα ρα σκησι βίας κδηλοται σ μεγάλο βαθμ μοιογενς, δι κα χει νισχυμένη ντασι κα ποτελεσματικότητα. νοπλη βία ν καιρ πολέμου δύναται (ν ατ κρίνεται βλαβς γι τ θνος) ν παρακάμπτ αχμαλώτους κα μάχους (γυνακες, παιδιά, λικιωμένους κ.λπ.) τς δίας φυλς, δλα δ ρίων Λευκν. Πρς τος μ λευκος δν συντρέχει κανένας λόγος διακριτικς βίας. Μπορον ν στοχοποιονται λοι νεξαρτήτως λικίας, φύλου κα θικς ποιότητος. Εναι θεμιτ κόμη κα συστηματικ γενοκτονία κα πλήρης ξαφάνισι νς μ λευκο θνους (π.χ. μ πλα μαζικς καταστροφς), διότι ατ καθ' αυτν σκησι φυλετικς-ατσιστικς βίας ναζωογονε κα κγυμνάζει τν φυλή, καθιστντας τν ξελικτικς σχυρότερη. Τ ατ σχύει κα γι τν περίπτωσι εσβολς λλοφύλων λαθρομεταναστν (δίως μουσουλμανικο θρησκεύματος φυλς μ γνωσμένη, φυσικ προδιάθεσι στ στυγερ γκλημα, πως, π.χ., ο -μογγολιδικς πιμειξίας- λβανο κα Γεωργιανοί) σ κράτη Λευκν. μοίως, διάκριτη βία εναι θεμιτ ν σκται κα ναντίον βραίων, Τσιγγάνων, μοφυλοφίλων, Τεκτόνων, νιάτων βαρέως ψυχοπαθν, παιδεραστν κα τόμων πάσης δεολογίας μ διαπιστωμένη ντεθνικ δρσι.